Grecja. Pierwsze skojarzenia krążą wokół rajskich wysp, bielonych domostw, dobrego jedzenia i upalnego słońca. Czyli prawie wszystkiego, czego nie było mi dane doświadczyć. Początki nie były jednak najgorsze. Choć słońce chowało się za chmurami z każdą minutą po wylądowaniu na ateńskim lotnisku, nic jeszcze nie zapowiadało wielkiego tajfunu, który miał uderzyć w całą Grecję akurat wtedy, kiedy mnie rzuciła w tym kierunku praca. Kolejka łącząca dalekie lotnisko z centrum Aten, pozwoliła przez chwilę rzucić okiem na krajobrazu kraju, którego los oraz złe wybory, rzuciły w ostatnich latach na kolana. Gdy już dotarłem do miasta i chwilę przespacerowałem się po jego ulicach, pewne medialne historie nabrały konkretnych barw i obrazów. Chwilę potem spadły pierwsze krople deszczu, który nie opuszczał mnie aż do dnia wylotu. Podobnie jak myśl, że każdy polski polityk powinien przynajmniej raz w roku polecieć do Aten, aby zapamiętać, jak nie powinna kiedyś wyglądać Warszawa i jakich wyborów dokonywać, aby do tego nie doprowadzić. Historię z Grekami mamy podobną. I nie mówię tutaj o czasach antycznych, bo w kunszcie pierwszej demokracji nikt z nimi konkurować nie może. Mam tu raczej na myśli historię kiedyś wielkiego narodu, którego historia rzuciła na kolana. Ich rzuciła wcześniej. Wraz z upadkiem Konstantynopola w 1453 roku tak Grecja jak i cały region, wpadły w osmańskie ręce. Pod jarzmem imperium Grecy żyli przez kilkaset lat, by niepodległość odzyskać dopiero w 1830 roku, niedługo po tym, gdy Rzeczypospolita ją utraciła. Polski na mapie Europy nie było przez 123 lata, Grecji przez 377 lat. W okresie swojej współczesnej niepodległości Grecja zdążyła być monarchią, republiką, kolaborować z Niemcami, potem ponownie być republiką aż wpadła w ręce wojskowej junty obalonej dopiero w 1974 roku. Oba kraje przeszły trudne ścieżki, jednak w pewnym momencie swojej najnowszej historii Grecy poczuli, że karma wraca do hellenistycznego narodu. Gdy Polacy przeżywali szok Balcerowicza i bolesne przejście z socjalizmu do kapitalizmu, jedna lekcja, którą odrobili to ta, że na swoje państwo nigdy nie można liczyć. Szczególnie na jego socjal. Nie zadbasz o siebie – przepadniesz. W Grecji, wraz z trwającym od przyłączenia do Unii wzrostem gospodarczy, wzrastało też poczucie wygody i komfortu socjalnego, który pewnego dnia doprowadził do tragedii. Dlaczego wspominamy o tym na stronie podróżniczej? Z prostej przyczyny – ciężki odbiór współczesnych Aten przez podróżnych przybywających do stolicy Grecji, jest pochodną tego, co wydarzyło się w kraju przez minione lata. Czyli? Spójrzmy na kilka absolutnie podstawowych faktów, które doprowadziły do tego, że kraj ruin stanął w ruinie. Wejście do strefy euro Trudno winić Polaków za to, że przy ogromnej miłości do Unii (80% poparcia dla członkostwa), niewielu kwapi się do przyjęcia wspólnej waluty. W tym politycy i niżej podpisany, powszechnie znany euroentuzjasta. Grecja wkroczyła do strefy euro w sposób zupełnie nieuprawniony najzwyczajniej w świecie sfałszowała dokumenty finansowe. Gdyby tego nie zrobiła, nie zostałaby przyjęta do eurozony. Gdyby nie zostało, może mogłaby efektywniej walczyć z kryzysem. Czynniki zewnętrzne Grecja wstępując do strefy euro znalazła się w prestiżowym klubie z Niemcami czy Francją i przez to przyciągała inwestorów. Ateny otrzymały nagle dostęp do zagranicznych pożyczek, które brały na potęgę. Problem w tym, że największy wpływ na sprawy walutowe miał Niemiecki Bank Centralny, który przy pierwszych problemach w 2010 roku, nie kwapił się do szybkich i konkretnych interwencji. Złe zarządzanie, źli politycy Grecki premier Jeorios Andreas Papandreu, który rządził w latach 2009–2011 powiedział, że Grecja to biedny kraj, do tego źle zarządzany. Mówiąc o swoich poprzednikach, zwrócił uwagę na pięciokrotne zwiększenie długu publicznego w ciągu pięciu lat. Po czym dodał, że wychodząc z dyktatury, nie przeprowadzano potrzebnych zmian. W skrócie – Grecja nie miała Balcerowicza. „Nie przeszliśmy takich głębokich reform jak Europa Wschodnia” – stwierdził. Grecy przez lata przywykli do rozpasanego, socjalnego państwa. Po latach tłustych trudno wraca się do lat suchych. Rozpasane przywileje Spójrzmy na przykłady. Dodatek do rozgrzania silnika samochodu: 69 euro miesięcznie. Dodatek na antenę na poziomie: 1120 euro miesięcznie. Dodatek za punktualny przyjazd na przystanek: 310 euro miesięcznie. Dodatek do mycia rąk: 420 euro miesięcznie Wyobrażacie to sobie w Polsce? Tym sposobem około 2010 roku rozpoczął się kryzys, który przemienił Grecję w pariasa Europy, Grekom w brutalny sposób odebrał komfort życia zaś z Aten uczynił miasto trudne w odbiorze dla rzesz turystów, które nieustannie przybywały do stolicy kraju. Miejscem-symbolem, które przez minione lata było świadkiem wielu ostrych protestów, jest plac Syntagma, do którego w pierwszej kolejności docierają podróżni, którzy przybywają z lotniska. Jednak żadna dzielnica Aten nie opowiada tragicznej historii ostatniej dekady bardziej dobitnie niż Omonia. I to właśnie od tego miejsca, nie od majestatycznego Akropolu, rozpocznę moją krótką podróż po Atenach. Omonia. Europa, której strach się bać Stacja metra Omonia to miejsce, wokół którego podróżni udający się do stolicy Grecji, znajdą wiele hoteli, hosteli i apartamentów. Amatorski rzut okiem na mapę jednego z portali rezerwacyjnych pozwala stwierdzić, iż jest to dobra lokalizacja dla tych, którzy planuję eksplorowanie miasta – zaledwie jedna stacja dzieli człowieka od słynnego placu Monastiraki, niewiele dalej znajduje się zaś najważniejsza stacja dla każdego turysty – Akropoli. Sucha mapa z setkami pinezek nie mówi jednak o tym, co zastaniemy, gdy postawimy stopę na tej trudnej ziemi. Dzielnica kiedyś pełna artystycznych sklepów i warsztatów, odeszła w otchłań wspomnień Ateńczyków. Niewiele otwartych lokali to głównie chińskie, pakistańskie i wszelakie inne, orientalne sklepy z niskiej jakości badziewiem. Wszystkie pozostałe lokale, skrzętnie ukryte za wiecznie zamkniętymi kratami lub roletami i pokryte różnej jakości graffiti, stanowią tło dla ludzkiego dramatu, który rozgrywa się tuż przed nami, na wyciągnięcie ręki. Ulica, na której znajdował się mój hotel, dziura, której nie życzyłbym największemu wrogowi, oraz inne okoliczne ulice, stanowią jeden z najbardziej dramatycznych widoków, jakie można ujrzeć w Europie, najbogatszym kontynencie globu. Chodniki zapełnione są ludźmi, którzy stracili domy, imigrantami z Afryki i Bliskiego Wschodu i narkomanami. Po zmierzchu lepiej tu nie przychodzić, chyba, że akurat masz tutaj hotel. Najbezpieczniej jest na samym placu Omonia, tuż obok wejść do stacji metra. Od położonej nieopodal siedziby greckich komunistów ciągnął akurat kolejny pochód lewicowych protestujących otoczonych przez setki biegających we wszystkie strony, uzbrojonych w długą broń, policjantów. Tuż po zakończeniu protestu, na ulicy władzę przejęły małe grupy młodych Afrykańczyków. Smutne życie toczyło się dalej. Podczas gdy w nocy turyści szybko znikają z ulic Omonii, uciekając do swoich nieopatrznie zarezerwowanych hotelu lub do innych części miasta, za dnia sporo grup odwiedza upadłą dzielnicę aby podziwiać lokalną sztukę uliczną, która pokrywa dosłownie wszystkie budynki w okolicy. Niektóre prace są prawdziwym manifestem politycznym i kulturowym wkurzonego pokolenia, inne zaś są zwykłymi aktami wandalizmu szpecącymi i tak już szpetną dzielnicę. W poszukiwaniu turystycznej utopii To bardzo subiektywna opinia, ale Ateny, w przeciwieństwie do wielu innych stolic Europy, niewiele mają do zaoferowania poza swoim wspaniałym wspomnieniem Antyku. Nawet muzeum sztuki współczesnej, miejsce, które odwiedzam, aby poczuć to, jak sztuka patrzy na rzeczywistość, pozostawało zamknięte w dniach, w których przyszło mi odwiedzić stolicę. Dzisiejsze Ateny to obecnie ogromne miasto, jednak jeszcze około 150 lat temu, była to podupadła, nic nie znacząca mieścina. Jak to się wydarzyło? Otóż od czasów antycznych, Ateny konsekwentnie padały na kolana. W 338 roku państwo-miasto utraciło niepodległości na rzecz Macedonii, później na rzecz innych władców hellenistycznych, aż w końcu na rzecz Rzymu. Po podbiciu miasta przez Sullę w 86 roku Ateny wyraźnie utraciły na znaczeniu, by potem ulec spustoszeniu przez najazd Wizygotów. Turcy panujący nad Grecją od 1458 dobili miasto zupełnie. Gdy w 1834 roku, krótko po odzyskaniu przez Grecję niepodległości, król Otton Bawarski przeniósł stolicę z Nafplionu do Aten, miasto liczyło zaledwie około 6 tysięcy mieszkańców. Co zobaczyć w Atenach? Akropol Zacznijmy od najważniejszego. Jeśli miałbym wytypować jeden solidny i dobry powód, dla którego ja przyleciałbym do Aten, to owszem, jest nim Akropol. Nie tylko było to jedyne miejsce, które szczerze mnie zachwyciło, ale także jedyna dłuższa chwila, kiedy w stolicy Grecji nie padał ulewny deszcz. Górne miasto, bo to oznacza ta nazwa, to kolebka naszej europejskiej kultury i architektury. Na wzgórzu znajdowały się głównie miejsca kultu do których wiodły Propyleje – wejściowa, reprezentacyjna część kompleksu, po prawej stronie której znajdowała się świątynia Ateny Nike. Najważniejszym obiektem kultu był zaś Partenon zbudowany pięć wieków przed Chrystusem. W jego wnętrzu znajdował się gigantycznych posąd Ateny wykonany ze złota i kości słoniowej. Położony po lewej stronie Erechtejon to z kolei świątynia poświęcona Posejdonowi i Atenie. Muzeum Akropolu Tuż u podnóża starożytnego Akropolu, zaraz obok wyjścia ze stacji metra, znajduje się nowoczesne muzeum w całości poświęcone temu niezwykle ważnemu dla calej Europy miejscu. Warto wybrać się do środka, szczególnie w dzień, w który nie dopisuje pogoda, aby poznać każdy element tego wzgórza a także, aby podziwiać artefakty umieszczone w nowoczesnych murach po to, aby chronić je od dalszych zniszczeń. Agora ateńska Po zwiedzaniu Akropolu warto wybrać się do dolnej części miasta, gdzie będziemy mieć okazje pospacerować po starożytnej agorze ateńskiej. Kiedyś wielka przestrzeń użyteczności publicznej, choć dzisiaj stanowi jedynie zbiór ruin, nadal emanuje niesamowitą energią. Aktualnie ateńską agorę dzieli się na Agorę Grecką i Agorę Rzymską. Współczesna Agora Grecka w swoim zrekonstruowanym budynku Muzeum Agory, gościła ceremonię rozszerzenia Unii Europejskiej w maju 2004. To szczególne miejsce, w którym zobaczymy zdjęcie z ceremonii podpisania traktatu rozszerzającego UE. Ci, którzy mają krótką pamięć, dzięki spojrzeniu od owo zdjęcie, mogą przypomnieć sobie kto tak naprawdę wprowadzał Polskę do Unii. I nie (uwaga spoiler), nie był to wbrew jego twierdzeniom, dzisiejszy premier RP. Agora Rzymska bywa z kolei miejscem oficjalnych, międzynarodowych wydarzeń kulturalnych odbywających się na otwartej przestrzeni terenu archeologicznego. Anafiotika Ateny potrafią człowieka zmęczyć, uwierzcie mi. W takich momentach, kiedy naprawdę nie chce się wracać do głośnych i nieuporządkowanych ulic wielkiego miasta, można w sercu stolicy Grecji, tuż pod wzgórzem Akropolu, znaleźć kawałek tego urokliwego kraju, do którego co roku zjeżdżają się tłumy. Ta oaza to Anafiotika, malutki wycinek najbardziej malowniczej dzielnicy Aten – Plaki. Niewielka „dzielnica”, która powstała krótko po odzyskaniu przez Grecję niepodległości, to dziś miejsce, w którym naprawdę można się wyciszyć. Plaka Położona tuż obok Akropolu Plaka to jedna z najstarszych dzielnic miasta. Miejsce pełne labiryntów wijących się uliczek oraz neoklasycystycznej architektury zapełnionej sklepami z pamiątkami i wykwintnymi restauracja, przyciąga rzesze turystów z całego świata. W tej części Aten warto zwrócić uwagę na miejsca, które mijamy podczas naszych turystycznych spacerów. Wiele lokali to typowe miejsca z powtarzającymi się pamiątkami, jednak raz po raz odkryć można jakąś małą, ciekawą galerię a coś, co w Atenach można upolować tanio, a czego nie znajdziemy (tanio) w innych miejscach Europy to rzeźba. I nie mówię tutaj o typowych, turystycznych odlewach, ale o małych dziełach znanych, lokalnych artystów. Warto rozejrzeć się wokół. Monastiraki Plac, na którym znajduje się mały monastyr, od niego właśnie bierze swoją nazwę. To miejsce, położone dokładnie po środku drogi ze wspomnianej wcześniej, tragicznej dzielnicy Omonia do najbardziej urokliwej – Plaki, tętni życiem przez cały dzień, a wieczorem chyba najbardziej. Tutaj pędzą tłumy, aby zrobić zakupy w wielkich centrum handlowym lub na pobliskim bazarze, ale przede wszystkim, aby eksplorować całą masę małych, przyjemnych lokali, w których zapomnieć można o troskach świata przy kieliszku mocnego ouzo. Narodowe Muzeum Archeologiczne Od ruin zaczynając, na ruinach kończąc – naprawdę warto wybrać się do Muzeum Archeologicznego. Choć sam budynek już trochę prosi się o renowację, to, co znajduje się w jego środku, to prawdziwe skarby greckiej sztuki i europejskiej dziedzictwa. Czy warto jechać do Aten? Na to pytanie musicie sobie odpowiedzieć sami. Z pewnością warto, aby poznać kolebkę naszej europejskiej kultury. Warto dla samego Akropolu czy Agory. Jednak miasto samo w sobie jest, dyplomatycznie rzecz ujmując, trudne w odbiorze. Większość osób, które znam, a które intensywnie w swoim życiu podróżowały do Grecji, bardzo często przez lata nie widzieli stolicy kraju. Widzieli zaś niesamowite krajobrazy Peloponezu czy Macedonii, nie wspominając o jednych z najbardziej rajskich wysp w Europie, których Grecja posiada cały ogrom. I to być może jest klucz do poznawania Aten – przyjaźń z Grecją nie rozpoczynać od nich. Post Scriptum Jest jeden aspekt podróży do Aten, o którym z pewnością nie zapomnę. Ludzie. Począwszy od kolegów i koleżanek z pracy, którzy pochodzą z Aten oraz innych części Grecji, po tych, których spotkałem na miejscu – Grecy mają ogromne serce i są niezwykle ciepłymi, otwartymi i pomocnymi ludźmi. Wystarczy otworzyć się na rozmowę i świat ponownie staje się ciekawy i pasjonujący. A Wy jakie macie wspomnienia z Aten?

Lubicie cyferki? Jeśli tak to świetnie, bo dzięki ich pomocy także można opisać Kretę oraz Grecję. Ilu mieszkańców ma ten kraj? A ile Kreta? Jest więcej kobiet czy mężczyzn? Które regiony i prefektury mają najwięcej mieszkańców? A gdzie jest ich najmniej? Ostatnio podano wyniki spisu ludności przeprowadzonego w tym kraju w 2021 roku. Co ciekawe był to pierwszy spis cyfrowy w Grecji. Ten sposób zbierania danych pomimo utrudnień spowodowanych restrykcjami wprowadzonymi na czas pandemii pozwolił na masowy udział mieszkańców Grecji w spisie powszechnym. Ale przejdźmy do konkretów Obecna liczba mieszkańców Grecji wynosi 10 432 481 osób co oznacza, że w porównaniu do spisu przeprowadzonego w 2011 roku aktualnie jest o 383 805 osób mniej, lub jak ktoś woli mniej o 3,5% ogólnej liczby ludności odnotowanej 10 lat wcześniej. Tylko w jednym regionie spośród trzynastu, na jakie obecnie dzieli się Grecja, w ciągu minionej dekady nastąpił wzrost liczby ludności. Regionem tym są Wyspy Egejskie Południowe, jednakże wzrost ten jest średnią wypadkową poszczególnych prefektur, jakie zaliczane są do tego regionu. Bo np. na wyspie Mykonos w ciągu ostatnich 10 lat liczba obywateli spadła. Największy spadek liczby ludności odnotowano na obszarach Macedonii Zachodniej, gdzie jest aż o 10% obywateli mniej niż w 2011 roku. Obecnie ten rejon zamieszkuje 255 056 osób, dla porównania dane z 2011 mówiły o 283 689 mieszkańcach. Więcej Greczynek Kobiet w Grecji jest 5 357 232, zatem panie nadal mają lekką przewagę bo stanowią 51,4% ogółu ludności. Prosta matematyka zatem wskazuje, że panów jest 5 075 249 czyli stanowią oni 48,6% całej populacji. Procentowo najwięcej mężczyzn, bo 100%, zamieszkuje górę Athos, co jest raczej oczywistym faktem. Najwięcej kobiet mieszka w gminie Filothei-Psychiko (54,8%) zlokalizowanej w Attyce. Najliczniejsze regiony... Pięć regionów Grecji, gdzie populacja jest największa to Attyka, Macedonia Środkowa, Tesalia, Grecja Zachodnia oraz Kreta. Niestety w każdym z nich nastąpił spadek liczby ludności na przestrzeni ostatnich 10 lat. Nie chcemy Was za bardzo zanudzać liczbami, więc podamy tylko liczbę ludności na Krecie. Obecnie tę piękną wyspę zamieszkuje 617 360 osób. W porównaniu do spisu przeprowadzonego w 2011 roku liczba ta jest mniejsza o 0,9%, czyli teraz na Krecie mieszka o 5705 osób mniej niż 10 lat temu. Na przestrzeni ostatniej dekady ubyło znacznie więcej mężczyzn niż kobiet (4293 mężczyzn i 1412 kobiet). ...i prefektury Jeśli chodzi o prefektury to do pięciu największych również zalicza się jedna z prefektur leżących na Krecie. Przypominamy, że na Krecie są cztery prefektury: Chania, Rethymno, Heraklion i Lassithi. I to właśnie prefektura Heraklion zaliczana jest do pięciu największych w Grecji, bo liczy obecnie 177 064 mieszkańców. Co ciekawe jest to o 1,8% więcej mieszkańców niż 10 lat temu. Pozostałe gminy zaliczane do najliczniejszych to Ateny (637 798 osób), Saloniki (317 778), Patreon (211 593) oraz Larisa (164 381). I te najmniejsze Interesujące jest również zestawienie pięciu najmniej licznych prefektur Grecji. Na pierwszym miejscu znalazła się niewielka wyspa na południe od Krety, czyli Gavdos. Na tej pięknej i mało turystycznej wysepce mieszka aktualnie 151 mieszkańców. Populacja ta jest też mniej więcej stała, bo od czasu ostatniego spisu przeprowadzonego w 2011 roku na Gavdos ubyła tylko 1 osoba. Pozostałe najmniejsze prefektury w Grecji to Agatonisi (203 mieszkańców) oraz wyspy Sikinos (253), Agios Efstratios (257) oraz Anafi (291). 2022-07-24 20:03:33 Średnia: 5 Liczba ocen: 1 Kreta informacje 5 na 5 (0) liczba ocen 1 zobacz pozostałe aktualności z tego miesiąca » Wszystkie treści i zdjęcia występujące w serwisie są naszą własnością. Wykorzystanie ich w dowolnej formie wymaga pisemnej zgody autorów.

Rodos to grecka wyspa, której wschodnie wybrzeże położone jest nad Morzem Śródziemnym, natomiast zachodnie nad Morzem Egejskim. Kolymbia (Kolimbia) to malowniczy kurort często wybierany na bazę wypadową, z której to można zwiedzać wyspę Rodos i nie tylko. Wyspa Rodos – Kolymbia Wyspa Rodos położona jest między dwoma morzami o powierzchni 1,4 tysiąca km2 – Morzem Śródziemnym oraz Morzem Egejskim. Jest to największa wyspa w Archipelagu Dodekanezu (Sporadów Południowych). Wyspa leży na granicy dwóch kontynentów Azji i Europy i przynależy do Grecji. Oddalona jest zaledwie 20 km od wybrzeży Turcji, co wpływa idealnie na rozwój turystyki. Wyspę zamieszkuje około 120 tysięcy mieszkańców, z czego 60% mieszka w stolicy, mieście Rodos, pozostała ich część w małych miastach lub wsiach. Najwyższy szczyt Rodos to góra Atawiros, licząca 1215 m Kolymbia, w której warto się zatrzymać, położona jest po wschodniej stronie wyspy. Kolymbia (Kolimbia) – mały grecki turystyczny resort Kolymbia jest małym turystycznym resortem położonym po wschodniej części wyspy Rodos, należy do gminy Afandou, miejscowości oddalonej na północ o 5 km. Założona została w latach 30 XX wieku podczas włoskiej okupacji, jako wiejska modelowa osada San Benedetto z plantacją pomarańczy, obecną nazwę zaś otrzymała w 1961 roku i mniej więcej od lat 80. zaczęła rozwijać się w kierunku turystyczno-wypoczynkowym. Plantacja pomarańczy potrzebowała wody, Włosi zbudowali więc nieopodal w górach sztuczny zbiornik, który zasilany był wodą z okolicznych potoków. Dzięki temu systemowi nawadniania wioska stała się bardzo zielona. Kolymbia obecnie jest miasteczkiem typowo turystycznym, liczba stałych mieszkańców to zaledwie 257 osób, domków prywatnych jest tam bardzo mało, najczęściej widać tu budynki sezonowe. Kolymbia nie jest typową rodyjską wioską, nie posiada głównego placu, a wszystko zostało zbudowane na siatce równoległych i prostopadłych ulic. Jej główna ulica nosi nazwę Aleja Eukaliptusowa, ciągnie się około 3 km od głównej drogi Rodos i Lindos, aż do samego wybrzeża. Aleja faktycznie, nie tylko z nazwy porośnięta jest eukaliptusami. Niedaleko pięknej plaży znajduje się hotel Kolimbia Star, świetna propozycja dla rodzin z dziećmi biorąc pod uwagę aquapark oraz wodny plac zabaw dla dzieci. Smaczne posiłki, nowoczesne wnętrza i przestronne pokoje zapewnią spokój, komfort i świetny wypoczynek. Urocze plaże Kolymbii Kolymbia posiada dwie pobliskie plaże, wyznaczone w latach 90. jako kąpieliska, są regularnie sprawdzane zgodnie z dyrektywą WE o wodzie w kąpieliskach. Wybrzeże tworzą dwie zatoki, na jednej z plaż można uprawiać sporty wodne. Druga z plaż znajduje się naprzeciwko hotelu Irene Palace, plaża posiada około 200 metrów długości i 50 metrów szerokości. Jest świetnie przygotowana, jeśli chodzi o turystów, jest tam wiele tawern, w których można posmakować rodzimych potraw, są bary czynne do późnych godzin nocnych. Na plaży są leżaki, parasole i co bardzo ważne – toalety. Przyjeżdżając do Kolymbii nie siedzi się wyłącznie w hotelu i na pobliskiej plaży. Warto więc pojechać na plażę Tsambika (idealna dla rodzin z dziećmi), czy też odwiedzić plażę Afandou. Co warto zobaczyć na Rodos? Kolymbia to miejscowość idealna, by w niej zamieszkać i stąd zwiedzać wyspę Rodos, która zresztą jest jedną z najciekawszych wysp greckich. Wyspa posiada wiele atrakcyjnych i szokująco pięknych plaż, unikatowych zabytków, przytulnych miasteczek i fascynujących widoków. Historia wyspy jest bardzo interesująca, jako że na przestrzeni wieków przewinęli się przez nią starożytni Grecy, Rzymianie, Persowie, Arabowie, Turcy Seldżuccy, Zakon Joanitów, Bizantyjczycy, kolejny raz Turcy, Włosi, Niemcy, Brytyjczycy, aby w końcu w 1947 roku wyspa trafiła w ręce Greków. Rodos jest największą wyspą archipelagu 12 wysp – greckiego Dodekanezu, wysuniętych na południowy-wschód od części kontynentalnej Grecji. Miasto Rodos – stolica wyspy Rodos Miasto Rodos podzielone jest na dwie części – otoczone kilku metrowymi murami Stare Miasto oraz część nowa, czyli wszystko to, co znajduje się za murami. Najstarsze zabytki, jakie można tu obejrzeć, tj. pozostałości po akropolu z II-III w. znajdują się w Nowym Mieście. Pozostałe znajdziesz na starówce, między innymi Pałac Wielkiego Mistrza Zakonu Rycerzy Rodos (Kastellos) wzniesiony przez Joanitów w XIV wieku, na ruinach bizantyjskiej fortyfikacji. W pałacu za czasów Turków mieściło się tu więzienie, natomiast kościół św. Jana został zamieniony na meczet. W 1856 roku pałac został zniszczony po uderzeniu pioruna i odbudowany w 1946 roku na polecenie Mussoliniego. Jeśli interesują cię siedziby rycerzy zakonnych, udaj się w Starym Mieście na ulicę Rycerską. Warto też obejrzeć Synagogę Kahal Kadosz Szalom, średniowieczną wieżę zegarową, to najstarsza czynna synagoga w Grecji. W mieście Rodos są dwa muzea warte odwiedzenia – archeologiczne i bizantyjskie, jak i meczet Sulejmana Wspaniałego, turecka łaźnia, oraz meczet admirała Murada Reisa. Jak widać każdy, odcisnął tu swoje piętno. Prawdopodobnie w porcie Mandraki stał kiedyś Kolos Rodyjski – olbrzymi wykonany z brązu posąg, przedstawiający boga Heliosa. Według przekazów starożytnych posąg miał mieć 30 metrów wysokości oraz dodatkowo 10 metrów na podest, a każda z jego nóg stała na innym brzegu portu, tak by pod posągiem mogły przepływać statki. Posąg miał zostać zniszczony w 227 roku podczas trzęsienia ziemi, jakie było na Rodos. Miasto Rodos to jedynie wstęp do zwiedzania całej wyspy, a doprawdy jest co oglądać. Poza tym, jak już zwiedzisz wyspę, rozważ całodniową wyprawę na Simi, wyspę, na której ludność żyje z połowu gąbki. Miasta Grecji oraz miasteczka i wsie posiadają specyficzne klimaty, w których nie sposób źle się poczuć. Grecka kuchnia zapewni pełne brzuszki, a okolica pozwoli na obejrzenie najładniejszych krajobrazowo miejsc. Kolymbia to miejsce, do którego chętnie kiedyś powrócisz. Zobacz też:

Co wiesz o Grecji? To starożytny kraj z bogatą historią, tradycjami i wspaniałymi ludźmi. A oto lista 25 interesujących faktów o Grecji. Plus dodatkowe informacje, takie jak całkowita populacja, największa góra, największe jezioro, największe miasta itp. Dalej w artykule możesz również przeczytać kilka zabawnych faktów o Grecji i oczywiście kilka faktów o starożytnej Grecji, jak również. Aby uczynić to jeszcze bardziej zabawnym, chcę rzucić ci wyzwanie. Jak wiele z tych faktów o Grecji znałeś wcześniej? Podziel się swoim wynikiem w sekcji komentarzy na końcu artykułu. Jestem pewna, że jest mnóstwo faktów, o których prawdopodobnie nie wiedziałeś! 1. Grecja jest często uważana za pierwszą demokrację na świecie Demokracja ateńska była systemem pochodzącym z V wieku Był to system demokracji bezpośredniej, w którym obywatele posiadający prawo głosu głosowali bezpośrednio nad ustawami i projektami wykonawczymi. Jednak uczestnictwo w tym systemie nie było otwarte dla wszystkich mieszkańców. Aby głosować, trzeba było być pełnoletnim i męskim obywatelem. Innymi słowy, obcokrajowcy, kobiety i niewolnicy nie mieli prawa głosu. Jeden z najbardziej słonecznych krajów na świecie Czy wiesz, że cały kraj ma średnio ponad 250 dni słonecznych? To ponad 3000 słonecznych godzin w ciągu roku. Niektóre wyspy mają nawet około 300 dni słonecznych w roku! Greckie jedzenie jest znane na całym świecie i pyszne Tzatziki, ser Feta, Moussaka, Gyros, Spanakopita, Souvlaki, Sałatka Grecka, Kalmary, Kleftiko i wiele innych potraw to greckie jedzenie, którego powinieneś spróbować, kiedy odwiedzisz Grecję. Ser feta 98% całkowitej populacji to etniczni Grecy Więc, prawie każdy w Grecji jest etnicznym Grekiem, a reszta ludności to mniejszości, głównie z Albanii, Armenii, Bułgarii i W Grecji jest ponad 2000 wysp To dużo wysp, ale tylko 170 z nich jest zaludnionych. Pozostałe wyspy są niezamieszkałe. 40% całkowitej populacji Grecji mieszka w jej stolicy Atenach Podczas gdy turyści myślą głównie o greckich wyspach, większość Greków mieszka w stolicy lub Salonikach, które są drugim co do wielkości miastem w Grecji. 40% całej populacji mieszka w Atenach. Niektórzy z nich pracują również na wyspach w okresie letnim, ale wielu z nich mieszka w Atenach. Ikaria jest jedną z niebieskich stref świata, gdzie ludzie mają najdłuższe życie Chcesz żyć długo i zdrowo? W takim razie powinieneś udać się na Ikarię i uczyć się od najlepszych. Ikaria jest tym, co naukowcy nazywają „Błękitną Strefą”, gdzie ludzie żyją najdłużej na świecie. W sumie jest ich 5, a Ikaria jest jedną z 5 Błękitnych Stref na świecie. 8. Dziadkowie zazwyczaj mieszkają z rodziną swoich dzieci aż do ich śmierci Dzieci zazwyczaj zostają ze swoimi rodzinami aż do ślubu, a dziadkowie zazwyczaj mieszkają z rodziną swoich dzieci aż do ich śmierci. W kraju jest bardzo mało domów spokojnej starości i ogólnie rzecz biorąc, trzyma się rodzinę blisko. 9. Na tradycyjnych greckich weselach wszyscy tańczą i rzucają talerzami Pomimo, że jest to bardziej tradycyjna rzecz, nadal ma miejsce i nie jest to tylko coś, co można zobaczyć w filmach takich jak „Moje Wielkie Tłuste Greckie Wesele”. W Grecji jest więcej turystów niż Greków podczas lata Czy wiesz, że ilość turystów jest ponad dwukrotnie większa niż ilość Greków podczas lata? Jest to jedno z najpopularniejszych miejsc turystycznych na świecie. 11. Grecja ma jedną z najbogatszych odmian dzikiej przyrody w Europie Dom 116 gatunków ssaków, 18 gatunków płazów, 59 gatunków gadów, 240 gatunków ptaków i 107 gatunków ryb. Wśród tych zwierząt są foka mnicha, żółw morski Loggerhead i wiele innych. 12. Najbardziej aktywny seksualnie naród na świecie Raporty twierdzą, że Grecy uprawiają seks średnio 164 razy w roku, co czyni ich najbardziej aktywnym seksualnie narodem na świecie! 13. Język grecki jest najstarszym językiem pisanym, który wciąż istnieje Język grecki jest unikalny i jest używany nieprzerwanie od ponad 5000 lat. To czyni go najstarszym językiem pisanym, który wciąż istnieje, przynajmniej jeśli spojrzeć na znaleziska archeologiczne. Język grecki wpłynął również na język angielski i inne języki z kilkoma tysiącami słów. Spróbuj nauczyć się kilku greckich zwrotów przed wizytą. Będzie to bardzo docenione przez miejscowych, zwłaszcza osoby starsze. 14. Greece Isn’t Really the Country’s Name W rzeczywistości kraj ten nazywa się Republika Grecka, a także Hellas, co jest oryginalnym słowem oznaczającym Grecję. 15. Aleksander Wielki był Grekiem Jeden z największych wojowników i przywódców wszechczasów był Grekiem. Aleksander Wielki podbił ziemie od Grecji po Azję. Jego osiągnięcia i podboje dały początek późniejszemu okresowi hellenistycznemu. 5 x Zabawne fakty o Grecji W całym kraju istnieje ponad 4000 tradycyjnych tańców Po wygłoszeniu komplementu Grecy mogą wydać zaciśnięte usta, jakby plując. Ma to na celu ochronę osoby otrzymującej komplement przed „złym okiem”. Powiedzenie „wziąć byka za rogi” pochodzi z greckiego mitu o Herkulesie ratującym Kretę przed rozszalałym bykiem, chwytając jego rogi. Znalezienie monety w swoim kawałku tortu noworocznego ma przynieść szczęście. Pierwsza naga scena w historii kina europejskiego miała miejsce w greckim filmie Daphnis i Chloe w 1931 roku. Zdjęcie: John Blanton / .com 5 x Grecja fakty dla dzieci Piłka nożna jest narodowym sportem w Grecji. Starożytna grecka ceramika była ozdobiona scenami żołnierzy, bogów lub życia codziennego. Grecja jest domem dla żółwia loggerhead i foki mnicha. Powszechniej obchodzi się imieniny zamiast urodzin. W greckich wodach pływają dzikie delfiny. Ogólne fakty o Grecji Poniżej znajdują się ogólne informacje, takie jak: całkowita liczba ludności, powierzchnia kraju, największe jezioro, najwyższa góra i inne ogólne fakty o Grecji, które mogą być interesujące. Łączna liczba ludności: 11,142,911 Najwyższa góra: Olimp – 2918 m Powierzchnia lądowa: 131 940 km² Największe jezioro: Jezioro Trichonida. Święto narodowe: 25 marca. Rząd: Jednoizbowa republika parlamentarna Główny minister: Kyriakos Mitsotakis Waluta: Euro. Język urzędowy: Grecki. Członek UE: Tak. Członek NATO: Tak. Pieśń narodowa: „Ýmnos eis tin Eleftherían”. Strefa czasowa: Eastern European Time (UTC+2) – Summer (DST) Eastern European Summer Time (UTC+3) Country Number/Prefix: +30. Stolica: Ateny. Fakty o starożytnej Grecji Gra olimpijska powstała w starożytnej Grecji. Starożytni Grecy wynaleźli teatr Starożytni Grecy wierzyli, że góra Olimp jest domem dla bogów Niektórzy z największych filozofów pochodzili ze starożytnej Grecji Odyseja jest jedną z najbardziej znanych książek na świecie Uważa się, że pierwsze cywilizacje starożytnej Grecji powstały prawie 4,000 lat temu Większość starożytnych Greków nosił kawałek ubrania o nazwie Chiton Starożytni Grecy zorganizowali wiele festiwali, aby uczcić bogów i boginie. Tuż przed rozpoczęciem Olimpiady wszystkie miasta-państwa zgodziły się na tymczasowy rozejm Arystarchus z Samos zasugerował, że planety krążą wokół Słońca już 3d wiek Słowo „muzyka” pochodzi od Muz, bogiń sztuki w mitologii greckiej Flaga Grecji Największe miasta Jeśli szukasz faktów o Grecji, to może być również interesujące wiedzieć o największych miastach. Ateny Saloniki Patras Heraklion Larisa Volos . Rhodes Ioannina Chania Agrinio Read More Articles about Greece . 35 powodów, dla których warto odwiedzić Grecję przynajmniej raz w życiu Moje ulubione zdjęcia ze Skyros Moje ulubione zdjęcia z Santorini 7 powodów, dla których warto pokochać Grecję Greckie zwroty i słowa

Zawieszeni w próżni - tak w skrócie można opisać los dziesiątek tysięcy uchodźców, którzy znajdują się w Grecji. Po pożarze obozu Moria na wyspie Lesbos oczy świata znów zwróciły się na migrantów z Afganistanu czy Syrii. Jak wygląda sytuacja w obozach dla uchodźców? Moria. To słowo przebija się podczas rozmów z uchodźcami w całej Grecji. Obóz na wyspie Lesbos, który oficjalnie pełnił rolę tymczasowego ośrodka detencyjnego, został zbudowany pięć lat temu. Miał pomieścić 3 tys. osób. W końcu mieszkało w nim ponad cztery razy doszczętnie spłonęła w nocy z 8 na 9 września tego roku. Greckie władze mówią o celowym podpaleniu przez samych migrantów. Z kolei uchodźcy wskazują na skrajną prawicę i mieszkańców Lesbos, sfrustrowanych statusem quo wokół obozu. Ponad 12 tys. osób zostało bez schronienia - wielu z nich już wcześniej nie miało dachu nad oddalona o około 20 kilometrów od tureckiego wybrzeża to pierwszy punkt, do jakiego trafiają migranci. Obecnie głównie z Afganistanu i Syrii. W środku nocy, w kompletnej ciemności, na przeciążonych pontonach podejmują próbę pokonania Morza Egejskiego. Wcześniej zostawili przemytnikom całe oszczędności życia. Bici, poniżani, pozbawieni godności przez szmuglerów przybywają do Grecji z nadzieją na pomoc. Zamiast tego wita ich hasło: „witajcie w piekle”. Zobacz także Zapewnienie opieki w jednym miejscu dla ponad 12 tys. migrantów przerastało greckie władze, organizacje międzynarodowe i NGO-sy. Uchodźcy z Lesbos i innych greckich wysp myślą tylko o jednym – wydostać się na stały ląd. Co ich czeka w Grecji kontynentalnej?Obóz zamazany na mapachOd początku roku do Grecji przybyło ponad 12,3 tys. migrantów. Ponad jedna trzecia z nich pochodzi z Afganistanu – nieco mniej z Syrii. Obozy dla uchodźców rozsiane są po całym kraju. Tylko kilka z nich znajduje się względnie blisko największych miast. Zdecydowana większość jest z dala od zabudowań i spojrzeń przypadkowych jest w przypadku Malakasy, oddalonej o około 30 kilometrów na północ od Aten. Na miejsce dojeżdżamy taksówką. Wysiadamy przy niewielkim placu obok głośnej autostrady i dwóch bram wejściowych. Jedna prowadzi do obozu dla uchodźców, a druga do greckiej bazy wojskowej. Takie sąsiedztwo sprawia, że Malakasa jest zamazana na zdjęciach satelitarnych. Podobnie jest z innymi ośrodkami dla uchodźców w Grecji, które powstają na wojskowych terenach. Obóz był budowany dla 1000 osób. Obecnie mieszka w nim znacznie nie są tutaj mile widziani. Oficjalnie obozy są zamknięte dla osób z zewnątrz. Powodem pandemia koronawirusa. Nikt jednak nie zakazuje mieszkańcom obozów przyjmować gości. We wtorkowe popołudnie brama obozu jest otwarta. W niewielkim kontenerze obok spoglądnęła na nas kobieta w średnim wieku – prawdopodobnie z administracji ośrodka. Niezaczepiani przez nikogo idziemy dalej. Mamy szczęście. Niektórzy dziennikarze i aktywiści są zatrzymywani nawet kilkaset metrów od obozu przez grecką policję, która nakazuje usunąć wykonane na miejscu zdjęcia i filmy. fot. Piotr Drabik Na gołej ziemi postawione są długie rzędy białych kontenerów. Mogą je zajmować migranci, którzy czekają na główną rozmowę w sprawie statusu uchodźcy albo otrzymania azylu. Pozostali mają do wyboru namioty lub spanie bez dachu nad głową. Uchodźcy budują prowizoryczne schronienia w każdym możliwym miejscu. Bez przerwy panuje ruch – jedni właśnie przyjechali z nadzieją na lepsze warunki niż na Lesbos. Inni opuszczają Malakasę i ruszają w dalszą nam Fereshte – 17-letnia Afganka, która w obozie Malakasa mieszka z siostrą od pół roku. Angielskiego nauczyła się jeszcze w Iranie, skąd całą rodziną podjęła próbę dostania się do Europy. Bez tłumacza rozmowa z uchodźcami jest praktycznie niemożliwa. Jeśli już znają angielski, to zazwyczaj tylko kilka słów. W kontenerach i namiotach żyją obok siebie całe rodziny z różnych części świata. Wdowy, weterani, dzieci, robotnicy, profesorowie czy byli z dumą pokazuje swoje zdjęcia, kiedy przed laty był dziennikarzem telewizyjnym. Nienaganna fryzura, dopasowany garnitur. Absolwent studiów rolniczych z afgańskiej prowincji Farjab, przy granicy z Turkmenistanem, z czasem zostawił media dla lokalnej polityki. Posada szefa dystryktu okazała się początkiem jego kłopotów. Zobacz także - Talibowie chcieli na mnie napaść. Zdołałem uciec przez okno i pobiegłem przez kilka sąsiednich posesji. Słyszałem za sobą tylko strzały – wspomina. Rozmawiamy w cieniu drzew, kilkanaście metrów od obozowej drogi. Co chwilę przejeżdża po niej biały samochód z ochroniarzami. Nie zapewniają oni jednak bezpieczeństwa migrantom, tylko dbają o usunięcie ciekawskich z uchodźcy, który Afgańczyk dostał z rodziną od greckich urzędników, miał mu pomóc. Zamiast tego, mierzy się z samymi problemami. Musiał opuścić Lesbos, bo jako zidentyfikowany uchodźca nie ma prawa do miejsca w ośrodku dla migrantów. Dzięki wsparciu filantropki z zagranicy kupił bilet do Aten. Za pożyczone od przyjaciół 900 euro przez trzy miesiące wynajmował mieszkanie w greckiej stolicy. Gdy pieniądze się skończyły z rodziną przyjechał do Malaksay, bo nie miał gdzie się podziać. fot. Piotr Drabik Teraz mieszka z rodziną z namiocie. Dodatkowo ktoś ukradł mu kartę płatniczą, na którą dostawał 140 euro miesięcznie na utrzymanie rodziny. - Moja córka ma poważne problemy z sercem, powinna mieć operację w szpitalu. Zostało to zdiagnozowane na Lesbos, ale nie było żadnej pomocy ze strony urzędników – wskazał Shermohammad. "Mamo, gdzie jest nasz dom?"Ręce z bezsilności rozkłada również Roqaye. Afganka, która urodziła się w Iranie, zapewnia, że przed przybiciem na Lesbos jej syn był zdrowy. Po Morii ma problemy z nogami oraz stany lękowe. W obozach trudno dostępna jest podstawowa opieka zdrowotna, a co dopiero pomoc psychologiczna. Po ubiegłorocznym pożarze na Lesbos Roqaye z mężem i 11-letnim synem zdecydowała się wyjechać na własną rękę na stały ląd. - Mój syn od momentu pożaru ma koszmary. Boi się, że nasz namiot znów będzie w ogniu – dodaje. Afganka podczas rozmowy zalewa się łzami, kiedy wspomina przeprawę z Turcji do Była noc. Jeden z przemytników powiedział, że musimy ruszać i rozdzielił całą naszą rodzinę w różnych samochodach. Mój syn nosi okulary i ma problemy ze wzrokiem. Przemytnik krzyczał do niego, że musi biec. Kiedy syn nie miał sił, przemytnik groził mu. A kiedy wołał, że chce do mamy, ten zaczął go bić. Z kolei, kiedy sama pytałem, gdzie jest mój syn, kolejny z przemytników sięgnął po nóż i powiedział: zamknij się!Rodzina Roqaye spotkała się dopiero na łodzi, która cały czas nabierała wodą. Nie spodziewała się, że Europa przyjmie ją z otwartymi ramionami. Ale to, co doświadcza w Grecji nie może nazwać spokojem. - Przybyliśmy tutaj po lepszą przyszłość, a co mamy? Mój syn czasem mnie pyta: mamo, gdzie jest nasz dom? Dlaczego nie mogę się tutaj uczyć? Jedyne, co mogę zrobić, aby chronić moje syna to nie wypuszczać go samego po obozie – opowiada. Zobacz także Dla uchodźczyń miejsca takie, jak Moria i Malaksa, to szczególna próba. Molestowanie, gwałty, a nawet fizyczne ataki nie należą do rzadkości. Ofiary nie mogą liczyć na żadną pomoc. - Tutaj jest dużo tych samych problemów, co na Morii. Na przykład dziecko zostało zgwałcone przez jakiegoś mężczyznę. Z tego powodu bałam się wypuszczać mojego syna samego po obozie. Wszyscy tutaj znają tę historię. Większość z tych rzeczy dzieje się w ukryciu i nikt ich nie zgłasza do administracji obozu – po obozie Malakasa, gdzieniegdzie można natknąć się na plandeki z niebieskim logiem i skrótem UNHCR. Biuro Wysokiego komisarz Narodów Zjednoczonych do spraw uchodźców jest jedną z głównych organizacji odpowiedzialnych za pomoc migrantom w Grecji. Tymczasem uchodźcy, z którymi rozmawialiśmy, wskazują na bierność urzędników ONZ-tu. fot. Piotr Drabik - Każdego miesiąca wizytujemy ośrodki recepcyjne i obozy dla uchodźców. Sprawdzamy sytuację na miejscu. Następnie sporządzamy raport, który trafia do naszej centrali w Atenach. W przypadku nieprawidłowości kontaktujemy się w z greckimi władzami – wyjaśniła nam Christina Papazoela, z biura UNHCR w Salonikach. Przez dziurę w płocieNa brak zainteresowania ich problemami wskazują także uchodźcy z obozu Diavata. To już północna Grecja, ponad 9 km na północny-zachód od centrum Salonik. To wyjątek, bo zazwyczaj ośrodki dla migrantów powstają pośrodku niczego. Na miejsce znów przyjeżdżamy taksówką, ale regularnie zatrzymuje się również autobus. Nie warto próbować podchodzić pod główną bramę obozu, przez którą przejść mają problemy nawet członkowie rodzin uchodźców.– Mówią mi, że nie mam prawa tutaj przychodzić - podkreśla Asadi. Razem z nim wchodzimy do obozu przez jedną z dziur w ogrodzeniu, niepokojeni przez nikogo. Afgańczyk mieszka na co dzień w Niemczech, ale regularnie odwiedza siostrę mieszkającą w Diavacie. fot. Piotr Drabik Po kilku minutach rozmowy już mamy zaproszenie do kontenera. W środku niewielki aneks kuchenny i dwa pomieszczenia – w jednym razem mieszka piątka dzieci. Najmłodsze ma 4 miesiące. Po twarzy siostry Asadiego widać, jak rysuje się grymas bólu. Kobieta cierpi na raka ginekologicznego. Lekarze w greckim szpitalu nie chcą ją przyjąć, bo jest migrantką. Wraz z mężem dopiero za dwa lata ma odbyć rozmowę w sprawie ewentualnego statusu uchodźcy czy azylu. – Naprawdę nie wiem, jak mam jej pomóc – mówi wcześniej wyjechał z Afganistanu i udało mu się dostać do Niemiec, gdzie obecnie mieszka i pracuje. Z kolei jego siostra z własną rodziną przed rokiem podjęli próbę dostania się do Europy. Mąż kobiety był kierowcą afgańskiego premiera Abdullaha Abdullaha. Na smartfonie pokazuje nam film z ataku talibów na konwój, w którym jechał z prominentnym politykiem. Islamscy ekstremiści chcieli, żeby przekazywał im informacje o planach premiera. Zobacz także Ucieczka z Afganistanu wydała mu się jedynym wyjściem. Od pół roku rodzina mieszka w kontenerze w Diavacie. Jego stan pozostawia wiele do życzenia. Asadi pokazuje nam wodę wylewającą się z łazienki oraz grzyb na ścianie w pokoju ogrodzeniem Diavaty, w której oficjalnie jest miejsce dla ponad 900 uchodźców, rozbijane i zwijane są ciągle namioty. To uchodźcy, którzy nie mają pozwolenia mieszkać w kontenerach. – Grecka policja przyjeżdża tutaj, zatrzymuje ludzi i potem ich deportuje – opowiada nam 18-letni Muhammad z Afganistanu. Podobne relacje słyszymy od innych uchodźców. Zapytaliśmy o stanowisko grecką policję. Odpowiedzi wciąż brak. fot. Piotr Drabik Muhammad zanim dotarł do Grecji, zatrzymał się w Istambule. W Afganistanie trenował boks, jak wielu jego rówieśników. Jego ojciec był w wojsku, a matka została w ojczyźnie. – Przemytnicy trzymali mnie w zamknięciu przez 15 dni, żebym dał im więcej pieniędzy – wspomina. Stojący obok inni uchodźcy przytakują mu. Podobnych relacji nie brakuje. Pokazują nam zdjęcia swoich żon i dzieci, które już są w Europie Zachodniej albo zostały w rodzinnych kontenerów pośrodku niczegoWiększość obozów dla uchodźców jest ogrodzona wysokim płotem i strzeżone przed przypadkowymi gapiami. Zupełnie inaczej jest w obozie Koutsochero, który znajduje się około 20 km na zachód od miasta Larisa w środkowej Grecji. Ośrodek również jest przy ruchliwej drodze i na terenie byłej bazy miejsce przyjeżdżamy wynajętym samochodem – to jedyna możliwość dostania się do obozu. Żadnych strażników i ogrodzeń. Przy wejściu wciąż przybrudzona tablica z informacją o otwarciu obozu w 2016 roku za donację ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich oraz grecka flaga na wysokim maszcie. fot. Piotr Drabik Jest sobotnie popołudnie, więc nie ma nikogo z administracji obozu. Urzędnicy pracują w kilku połączonych ze sobą kontenerach, oddzielonych od reszty obozu zasiekami z drutu kolczastego, obserwowanych przez kamery monitoringu. Koutsochero od środka przypomina małe miasteczko. Dzieci mają do dyspozycji boisko do gry w piłkę i plac zabaw. Jest też prowizoryczna głównej drogi można kupić warzywa, ostrzyc się u fryzjera czy zrobić podstawowe zakupy. To jednak nie zmienia faktu, że obóz jest pośrodku niczego. Długie rzędy białych kontenerów postawiono w niecce na suchej ziemi. Żadnego naturalnego cienia. Żyje tutaj około 1600 uchodźców, głównie z Afganistanu, Iraku i Syrii. Zobacz także - Nic nie mamy, nawet pampersów dla dzieci – mówi nam Ahmed, który z żoną i trójką dzieci śpi w jednym z kontenerów. Pochodzą z Syrii. On był kurdyjskim partyzantem, dlatego deportacja oznaczała by wyrok. Ona jest w 8. miesiącu ciąży. – Raz pojechałam do szpitala w karetce. Lekarze powiedzieli mi, że jak nie mam pieniędzy, to mam wracać do obozu – relacjonuje Haji. Kobieta nie ma na taksówki, aby wykonywać regularne badania. fot. Piotr Drabik Rodzina wcześniej była w obozie na wyspie Leros, również blisko tureckiego wybrzeża. Trzy dni spali przed wejściem do Koutsochero, zanim administracja obozu warunkowo wpuściła ich warunkowo do jednego z kontenerów. Mogą tam zostać tylko do czasu urodzenia kolejnego dziecka. Co dalej? Nie kołoO tym, co się dzieje z uchodźcami bez dachu nad głową, można przekonać się na placu Wiktorii w centrum Aten. Otoczony restauracjami i barami od ponad pięć lat stanowi punkt recepcyjny dla nowych migrantów w greckiej stolicy. Na początku września znajdowało się na nim 100-200 osób. W cieniach drzew, całe rodziny na rozłożonych kartonach przebywają tutaj przez całą dobę. Na rękach małe dzieci, a obok wypchane po brzegi czarne worki. W środku dobytek życia uchodźców z Afganistanu czy oczach migrantów koczujących na placu, nad którym wznosi się pomnik mitycznego Tezeusza ratującego Hippodamię, trudno dostrzec płomyk nadziei. Słyszymy o policji, która regularnie zabiera z placu uchodźców i wywozi ich do obozów. Po pewnym czasie migranci znów tu wracają - na placu Wiktorii przynajmniej nie są zamknięci. Błędne koło. Tylko dzięki organizacjom pozarządowym uchodźcy mogą zjeść tutaj ciepły posiłek albo dostać podstawowe leki. fot. Piotr Drabik Tuż obok toczy się „normalne” życie. Goście spotykają się w restauracyjnych ogródkach, kilka metrów od koczujących uchodźców. Przechodnie w większości nie zwracają uwagi na migrantów śpiących na placu. – Grecy są już zmęczeni tematem migracji. Codziennie słyszą o nim w mediach – mówi nam młoda kelnerka z pobliskiego restauracji pracuje od kilku miesięcy, ale obawia się zwolnienia. Coraz mniej klientów przychodzi z powodu sąsiedztwa migrantów i obostrzeń z powodu koronawirusa. Dodaje, że politycy pojawiają się na placu tylko podczas kampanii wyborczych. – Mamy nadzieje, że w końcu znajdzie się jakieś rozwiązanie dobre dla nas i uchodźców – podsumowała. Artykuł powstał dzięki wsparciu Minority Rights Group

Jak sami przyznają, ich dom jest w Warszawie, ale raj w Atenach. Marzyli o własnym kącie w stolicy Grecji, jednak zrealizowanie celu wcale nie było łatwe. „Dwa lata mieszkaliśmy w dzielnicy obok, która nazywa się Panorama Voulas, nasz dom był położony na wzniesieniu z widokiem na morze. Jeździliśmy wtedy regularnie na plażę Astir Beach, która teraz jest 200 metrów od naszego mieszkania, i wzdychaliśmy do tych budynków położonych w pierwszej linii brzegowej. Za każdym razem rozmawiałam z mężem o tym, jak wspaniale byłoby znaleźć tutaj dla nas miejscówkę. Problem polegał na tym, że jest tu raptem dziewięć budynków w pierwszej linii brzegowej, w których mieszkają rodziny z pokolenia na pokolenie, praktycznie nikt tych mieszkań nie sprzedaje. Nasze marzenie wydawało się odległe, nieosiągalne, utopijne. Ale wzdychaliśmy do tego miejsca non stop”, wspomina Ewa Chodakowska. „Rynek nieruchomości w Grecji jest skomplikowany, bo wynika z jej niezwykłego ukształtowania, które determinują morza i góry. Szalenie trudno otrzymać pozwolenie na budowę blisko morza, a wiadomo, że te tereny są najatrakcyjniejsze”, dodaje Lefteris Kavoukis. Jak wygląda ich codzienność w raju? O tym opowiedzieli Beacie Nowickiej. Ewa Chodakowska i Lefteris Kavoukis o mieszkaniu w Grecji w wywiadzie VIVY! [...] Wasze centrum dowodzenia jest w Warszawie czy w Atenach? Pytam, bo niedawno kupiliście tam mieszkanie w najpiękniejszej dzielnicy Vouliagmeni. Ewa: Centrum zawodowe to Warszawa, ale centrum relaksu i celebrowania życia to Grecja. Całe lata marzyliśmy, żeby kupić mieszkanie na Riwierze Ateńskiej, która rozciąga się wzdłuż zacisznego wybrzeża Zatoki Sarońskiej, pomiędzy południowymi przedmieściami Aten a przylądkiem Sounion. Zatoka Vouliagmeni jest ukryta w bujnej zieleni drzew piniowych i leży u stóp pasma górskiego Hymettus, słynie z najpiękniejszych plaż. Z jednej strony masz morze i otwartą przestrzeń, z drugiej góry. Jesteśmy dokładnie na tym piaszczystym przesmyku, nazywanym Laimos, czyli szyją, która łączy Mikro Kavouri z Megalo Kavouri – Małego Kraba z Wielkim Krabem. Obok naszego domu kręta droga prowadzi do świątyni Posejdona... Zobacz też: Ewa Chodakowska i Lefteris Kavoukis przyznają, że Ateny są ich rajem. Co myślą o Warszawie? Fot. Mateusz Stankiewicz/SameSame [...] Ewa: Kiedyś wracaliśmy z plaży, jak zawsze spoglądając tęsknie na nasze wymarzone miejsce, i Lefteris nagle powiedział: „Ja to dla nas znajdę. Nie odpuszczę. Musimy tu kiedyś mieć swój kąt”. Mój mąż jest bardzo zdeterminowany. Szukał kilka lat! Dzień w dzień przeglądał oferty biur nieruchomości, naprawdę nie przesadzam. Pewnego dnia usłyszałam krzyki dochodzące z jego gabinetu: „Mamy to! Znalazłem...”. Pobiegłam do niego: „Co masz?”. „Mieszkanie w pierwszej linii brzegowej z widokiem na wodę”. Pojechaliśmy na miejsce i okazało się, że mieszkanie znajduje się w najlepiej utrzymanym budynku. Lefteris: Wtedy zaczął się wyścig między wszystkimi chętnymi, którzy chcieli je kupić. Cały proces szukania domu trwał trzy, cztery lata. Ale od momentu, w którym go znalazłem, do momentu, w którym podjąłem decyzję „kupujemy” i zrobiłem pierwsze kroki w tym kierunku, minęło pięć dni. Po prostu mieliśmy farta. Zobacz też: Ewa Chodakowska i Lefteris Kavoukis: „Jesteśmy trochę z różnych światów i nauczyliśmy się to szanować” Które z Was jest autorem wystroju wnętrza? Lefteris: Dzisiejszy układ domu ja stworzyłem. To było wyzwanie dla mnie i dla architekta, żeby otworzyć to miejsce. Mieszkania w budynkach w pierwszej linii brzegowej są wąskie i długie. Kiedy kupiliśmy nasze, składało się z kilku wąskich pomieszczeń. Wyburzyliśmy prawie wszystkie ściany, część ustawiliśmy w innym miejscu. Powstała otwarta przestrzeń z widokiem na zatokę. Ewa: Mój mąż rzucił pomysł trudny do zrealizowania dla architekta. Z każdego miejsca w naszym domu chciał widzieć za oknem wodę: z sypialni, salonu, kuchni, a nawet z łazienki. I dopiął swego! W łazience mamy szybę, która zmienia zabarwienie, może być mleczna lub przezroczysta, więc możesz brać prysznic z widokiem na morze (śmiech). Ja bawiłam się jakością materiałów: dominuje biel, którą podkreślają złote akcenty i marmurowe detale. Chciałam, żeby przestrzeń była jasna, czysta, minimalistyczna. W Warszawie mieszkamy na 350 metrach, do tego mamy 300-metrowy taras, w Atenach mamy 120 metrów, natomiast za oknem rozpościera się obłędny bezkres. Najpiękniejsze dzieło sztuki, które stworzyła sama natura. Po co odbierać największemu artyście należny mu zachwyt? Masz rację. Co widzisz za oknem? Ewa: Gdy siedzę na sofie, mam przed sobą bezkres wody, gdy stanę w oknie, widzę plażę, zacumowane piękne jachty, ludzi mknących na nartach wodnych, motorówkach. Po prawej stronie mam widok na Mikro Kavouri i hotel Four Seasons, po lewej na skały i jezioro położone u ich podnóża, a także na centrum Vouliagmeni z pasmem kolorowych tawern i restauracji. Nasza zatoka wygląda bardzo malowniczo. Jest duża, więc z jednej strony tętni życiem, a jednocześnie emanuje błogim spokojem. Ma wspaniałą energię, widok ludzi pławiących się w tej beztrosce działa na mnie kojąco. Czuję spokój i błogość. W Grecji potrzebuję mniej czasu, żeby odpocząć. Tutaj regenerują mnie ta obłędna przestrzeń, te widoki, zapach, te smaki, morze, przyroda... W tym błogostanie dużo łatwiej mi się skupić, pisać. Tu wena jest wszechobecna. Otwieram rano oczy i już mam pomysł na coś miłego do przekazania moim dziewczynom. Jak urządzone jest mieszkanie Ewy i Lefterisa? W co jeszcze chcą zainwestować? Jaka pamiątka ma dla nich szczególne znaczenie i jak wygląda... obraz z tysięcy wykałaczek? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie w naszym wideo! Cały wywiad z Ewą Chodakowską i Lefterisem Kavoukisem ukazał się w nowym numerze magazynu VIVA! – już w sprzedaży! Fot. Mateusz Stankiewicz/SameSame

Rodos to jedna z najciekawszych wysp Grecji, pełna atrakcji, które warto zobaczyć. Słynnego Kolosa już co prawda tu nie ma, ale są za to piękne plaże, malownicze widoki, unikatowe zabytki i przytulne małe miasteczka oraz piękne Stare Miasto. Warto poznać bogatą i bardzo pokrętną historię wyspy. Na przestrzeni dziejów przewinęli się tu starożytni Grecy, Persowie, Rzymianie, Arabowie, Turcy Seldżuccy, Bizantyjczycy, Zakon Joannitów i znowu Turcy (tym razem Osmańscy) a następnie Włosi, Niemcy i Brytyjczycy, aż w końcu w 1947 roku wyspa znalazła się z powrotem w Grecji. Rodos to największa z wysp greckiego Dodekanezu, archipelagu 12 wysp wysuniętych najbardziej na południowy-wschód (nie licząc Krety) od kontynentalnej części Grecji, znajdujących się tuż u tureckiego wybrzeża. Sama wyspa jest stosunkowo duża – zajmuje przeszło połowę (ponad 1,4 tys. km2) powierzchni całego archipelagu (2714 km2) i mieszka tu ok. 60 proc. z 200 tys. jego mieszkańców. Duża część z nich mieszka w stolicy wyspy, która ma taką samą nazwę – Rodos. Zobacz nasz krótki przewodnik po wyspie Rodos i jej największych atrakcjach. Sprawdź, co warto zobaczyć podczas pobytu na greckiej wyspie. Miasto Rodos – stolica greckiej wyspy i atrakcje Starego Miasta Miasto Rodos, usytuowane na północnym cyplu wyspy, dzieli się na dwie części. Otoczone kilkukilometrowymi murami Stare Miasto, i jego nową część, czyli wszystko to co znajduje się poza murami. Jak na ironię najstarsze zabytki jakie można tu oglądać, czyli pozostałości po akropolu z III-II w. (odrestaurowano tu stadion, teatr i kilka kolumn dawnej świątyni Apollina) znajdują się w Nowym Mieście. Większość pozostałych zabytków znajduje się na starówce. Najwspanialszy z nich to Pałac Wielkiego Mistrza Zakonu Rycerzy Rodos, nazywany z grecka Kastellos, który wznieśli tu Joannici w XIV wieku, na ruinach wcześniejszej bizantyjskiej fortyfikacji (w XV w. przebudowano go powtórnie po trzęsieniu ziemi). To co można oglądać, to w dużej mierze rekonstrukcja dawnej budowli – po zajęciu Rodos przez Turków w pałacu mieściło się więzienie a kościół św. Jana (patron Joannitów), który był integralną częścią warowni, zamieniono na meczet. Ostatecznie większość została zniszczona w 1856 roku, kiedy podczas burzy w zabudowania uderzył piorun (pałac odbudowano dopiero w 1946 roku na polecenie Mussoliniego). Inne ciekawe miejsca zlokalizowane na Starym Mieście to ulica Rycerska (Odos Ippoton), przy której mieszczą się dawne siedziby rycerzy zakonnych, średniowieczna wieża zegarowa oraz Synagoga Kahal Kadosz Szalom, leżąca w dawnej dzielnicy La Juderia, która jest pamiątką po liczącej blisko 2 tys. diasporze rodyjskich Żydów (co ciekawe to najstarsza czynna synagoga w całej Grecji). Ciekawe są też zabytki z czasów osmańskich - meczet Sulejmana Wspaniałego, meczet admirała Murada Reisa czy też turecka łaźnia (hammam). Podczas wakacji na Rodos warto odwiedzić też tutejsze muzea – bizantyjskie i archeologiczne. Kolos Rodyjski - jeden z siedmiu cudów świata Integralną częścią starówki Rodos jest też port Mandraki, najstarszy na całej wyspie. Najprawdopodobniej to właśnie tu w czasach antycznych stał Kolos Rodyjski. Kolos Rodyjski był olbrzymim wykonanym z brązu posągiem, który przedstawiał boga Heliosa, utożsamianego z kultem solarnym. Ustawiono go w tutejszym porcie w III w. dla upamiętnienia zwycięskiej obrony miasta i wyspy w latach 305–304 Oblegającym był wówczas Demetrios Poliorketes (jego imię znaczyło „ten, który oblega miasta” i zostało mu nadane właśnie przez rodyjczyków), jeden z najbardziej znakomitych wodzów antycznego świata - zdobył Cypr i dwukrotnie Ateny. Według starożytnych przekazów, posąg miał ok. 30 metrów wysokości i w dodatku stał na 10-metrowym piedestale. Niektóre podania mówią, że każda z jego nóg stała na innym brzegu portu, tak że pod olbrzymią statuą mieściły się wpływające do portu statki. Czy tak było naprawdę? Tego nie dowiemy się prawdopodobnie nigdy – posąg został zniszczony w 227 lub 226 r. podczas trzęsienia ziemi, które wówczas nawiedziło Rodos. Joannici na Rodos Dzisiejsza stolicy wyspy wyglądałaby zupełnie inaczej, gdyby nie Joannici, zakon rycerski, który pomiędzy 1309 a 1523 r. władał tymi terenami (po nich walny wkład w rozwój miasta wnieśli też Turcy Osmańscy). Joannici to katolicki zakon rycerski, który rezyduje obecnie na Malcie, stąd często określa się ich mianem kawalerów maltańskich albo wręcz Zakonu Maltańskiego. Ich pełna i poprawna nazwa to Suwerenny Rycerski Zakon Szpitalników Świętego Jana, z Jerozolimy, z Rodos i z Malty. Już to wskazuje, że zanim trafili na Maltę, przeszli dość długą i krętą drogę. Joannici powstali w okresie wypraw krzyżowych, początkowo jako bractwo a ostatecznie jako zakon szpitalny, który oficjalnie miał nieść pomoc chrześcijanom w Ziemi Świętej. Bardzo szybko uznani przez papiestwo zaczęli się rozrastać, tworząc na Bliskim Wschodzie całą sieć zamków i warowni, kontrolując też szlaki handlowe. Po tym jak w 1187 r. krzyżowcy zostali wyparci z Jerozolimy przez wojska Saladyna, szpitalnicy przenieśli się do twierdzy Margat, leżącej na terenie dzisiejszej Syrii, ale niecały wiek później pod presją Mameluków wycofali się stąd do Akki (obecnie Izrael), a po ostatecznym upadku Królestwa Jerozolimskiego w 1291 r., trafili na Cypr. To właśnie stamtąd wyprawili się na Rodos, wyspę, która wówczas była pod zwierzchnictwem Bizancjum, a więc dominowało tam chrześcijaństwo wschodnie. Po jej zajęciu szpitalnicy zaprowadzili tam swoje rządy, tworząc państwo zakonne, które funkcjonowało głównie dzięki handlowi morskiemu. Katolickie Rodos było solą w oku rosnącej w siły dynastii Osmanów - Turcy trzykrotnie nadaremnie oblegali wyspę, w końcu jednak udało im się dopiąć swego. 2 grudnia 1522 r., po sześciu miesiącach oblężenia, szpitalnicy zostali zmuszeni do kapitulacji. Turecki sułtan w uznaniu ich męstwa i ducha walki pozwolił pokonanym odpłynąć z wyspy zachowawszy swój rynsztunek. Ostatni Joannici opuścili Rodos 1 stycznia 1523 r. (zakonnicy przez kolejnych siedem lat tułali się po portach Morza Śródziemnego, by w końcu w 1530 r. osiąść na Malcie). Zwiedzanie reszty wyspy i największych atrakcji Rodos Drugą najczęściej odwiedzaną miejscowością na wyspie Rodos jest Lindos. Leżące w połowie wschodniego wybrzeża miasteczko słynie z dobrze zachowanego akropolu, na którym można podziwiać dorycką świątynię Ateny, oraz pozostałości po warowni z czasów Joannitów, malowniczo położonej na szczycie wzniesienia górującego nad wybrzeżem. Miłośnicy średniowiecznych warowni powinni też odwiedzić ruiny zamku w Kritinia, na przeciwległym brzegu wyspy. Powstała tu w 1472 r. twierdza miała chronić wyspę od zachodu przed osmańskimi atakami. Podobną funkcję pełnił też zamek Monolithos, położony nieco bardziej na południowy zachód, który w czasach joannitów zaliczał się do najważniejszych i najlepiej ufortyfikowanych warowni na wyspie. Miłośnicy przyrody koniecznie powinni odwiedzić Petaloudes czyli Dolinę Motyli, znajdującą się pośrodku wyspy, w jej północnej części. Zwiedzanie to tak naprawdę, długi na ok 1300 metrów, spacer zacienioną i wilgotną doliną, dający wytchnienie od upałów. To właśnie ten specyficzny mikroklimat przyciągnął tu kolonie motyli z gatunku Panaxia Quadripunctaria (najwięcej ich można zobaczyć w miesiącach letnich). Ciekawą propozycją są też Termy Kalithea, położone w głębi lądu, koło najbardziej obleganego kurortu wyspy, miejscowości Faliraki. Znajdują się tu lecznicze wody, które cieszą się powodzeniem już od najdawniejszych czasów. Goszcząc na Rodos, warto też rozważyć całodniową wyprawę na Symi, inną z wysp Dodekanezu, której ludność słynie z poławiania naturalnej gąbki (różnego rodzaju gąbki można nabyć podczas wycieczki). Podczas wyprawy zwiedza się też klasztor Panormitis, najważniejsze miejsce kultu prawosławnego na całym archipelagu, oraz stolicę wyspy – Yalos. Najpiękniejsze plaże na Rodos Rodos znane jest ze swych plaż. Na całej wyspie jest ich wiele, głównie po wschodniej stronie (na zachodzie dominują wysokie góry a wybrzeże miejscami jest dość strome). Najczęściej odwiedzane to Faliraki, Traganou i Tsambika, ale zwolennicy plaż na pewno nie mogą sobie tu odpuścić dwóch miejsc. Pierwsze z nich to Zatoka Anthony’ego Quinna, miesząca się zaledwie 3 km na południe od Faliraki. Co ciekawe, nazwa została nadana przez rząd grecki w ramach podziękowania Quinnowi, który rozsławił kraj rolą w filmie „Grek Zorba,” za promocję Grecji (Quinn grał również w filmie “Działa Nawarony”, który kręcono na Rodos) . Na samym południu wyspy znajduje się przylądek Prasonisi, który jest połączony z resztą wyspy olbrzymią łachą piachu. Dzięki temu plaża jest tu zarówno po jednej, jak i po drugiej stronie, a że zazwyczaj jest bardzo wietrznie, to istny raj dla amatorów sportów wodnych - zwłaszcza windsurfingu i kitesurfingu (na miejscu można wypożyczyć sprzęt i ew. wykupić lekcje u instruktora).

Ateny są jedną z najpiękniejszych i najchętniej odwiedzanych stolic w Europie. To tu balansuje się między gwarem i bałaganem a dumą z kultury, która zrodziła demokrację i stała się kolebką cywilizacji. Z czego słyną Ateny? Ateny najbardziej zapamiętam z prosiaka. Jego głowę wciskał mi facet z tasakiem w ręce. Miał zakrwawiony fartuch i z wielkim przejęciem tłumaczył, że zrobi nam zdjęcie. Mnie i różowemu świniakowi, którego właśnie trzymałam niepewnie za uszy. Nie zdążyłam nawet zaprotestować, kiedy wyrwał mi z ręki aparat, bym mogła przywieźć do Polski fotografie z kawałami mięsa, udźcami i bliżej mi nieznanym uzbrojonym w rogi bydłem. Przy okazji zaproponował randkę i kulawą angielszczyzną tłumaczył, że jest kawalerem. Bazar rybny i mięsny pod Akropolem to miejsce dla prawdziwych hardkorowców. Coś dla tych, którzy nie boją się zapachu rzeźni, za to lubią lokalny koloryt i chcą zjeść jak prawdziwi Grecy, a nie tylko Greków udawać; w małych tawernach z widokiem na wiszące na hakach płaty wargaczy i inne morskie stwory. Bez zadęcia, na zwykłej ceracie w kratkę rozłożonej na stole. Ten targ to kwintesencja tego, co w Atenach lubię najbardziej; otwartości, serdeczności, prostoty i sprzeczności. Właśnie tu, w stolicy Grecji, balansuje się między jazgotem i bałaganem a dumą z kultury, która zrodziła demokrację i stała się kolebką cywilizacji. Trzeba to miasto zobaczyć od podszewki. I jak mówią miejscowi – pokochać albo znienawidzić. Christian Arnidis wiedział, czym mnie zaskoczyć, ciągnąc prosto z Akropolu do tych mięsnych jatek. Bo to pisarz przewodników, który lubi fundować swoim gościom prawdziwy rollercoaster emocji, zero nudy, jedynie adrenalina. Dzięki niemu poczułam się tak, jakbym z boskiego Olimpu wpadła na imprezę do Hadesu, gdzie wiodącą muzyką są zgrzyt noży i dźwięki siekanego mięsa, a DJ wcale nie jest miłym chłopcem w tenisówkach, ale potężnym masarzem o wielkich dłoniach. Ale ten, kto odważy się przekroczyć bramę bazaru, nie będzie żałował. Nie da się poznać ducha tego miasta, rezygnując z takich właśnie diabelskich adresów. Co warto zobaczyć w Atenach? Choć rzecz jasna, z antycznej historii nie zamierzam rezygnować. Dlatego wspinam się na Akropol, choć temperatura sięga niemalże 40 stopni, a tłum zwiedzających, mówiących chyba w każdym języku świata, nie sprzyja kontemplacji. Wzgórze wznosi się na wysokość 150 m, dlatego można go obserwować niemal z każdego punktu Aten. Po drodze mijam teatr Dionizosa, w którym swoje sztuki wystawiali Sofokles, Eurypides i Arystofanes, potem Odeon Heroda Attyka, by dotrzeć do Partenonu, świątyni poświęconej Atenie. Wcześniej, w czasach kultury mykeńskiej (prawdopodobnie w XIII w. stał tu pałac, później długo nikt tu nie mieszkał – do momentu, kiedy postanowiono zamienić górne miasto (to właśnie oznacza słowo „akropol”) w miejsce kultu. Świątynie zostały zniszczone przez Persów po zdobyciu Aten, a odbudowane stały się najważniejszym symbolem starożytnej Grecji. Christian podkreśla, że w XIX w. wizyta na Akropolu była takim marzeniem jak dziś dla niektórych lądowanie na Marsie; każdy chciał go zobaczyć, odkryć, dotknąć, zwłaszcza ci, którzy znali dzieła greckich filozofów. Angielscy czy francuscy archeolodzy masowo wywozili (czytaj: kradli) ze świątyni zabytki. Antyk stał się trendy, zaczęto dostrzegać unikatowość tego miejsca, doceniać Grecję jako kolebkę kultury zachodnioeuropejskiej, i to kolebkę nie tylko filozofii. No bo – jak mówi mój przewodnik – Grecy mieli chemię, inni mieli alchemię, Grecy mieli fizykę, inni mieli magię. To oni kładli podwaliny pod wiele dziedzin nauki światowej. Dlatego dziś wciąż pielgrzymują tu miliony, by zobaczyć świątynię Hefajstosa czy łuk Hadriana, przespacerować się po agorze, zwiedzić muzea ateńskie czy zbudowany z białego marmuru stadion Panathinaiko, gdzie w 1896 r. odbyły się pierwsze nowożytne igrzyska olimpijskie. Szanuję ten zachwyt, ale od kamieni, marmurów, zabytków, muzeów i głównych traktów wolę zaułki, ludzi i koty leniwie wygrzewające się na słońcu. To sprawia, że wiem, w jakim rytmie żyje miasto, czym oddycha i gdzie bije jego prawdziwe serce. Ateny to nie tylko Akropol Dlatego zanurzam się jeszcze głębiej w tym ateńskim chaosie. Zabudowa na stokach Akropolu jest, delikatnie mówiąc, nie do końca uporządkowana. Może wynika to z tego, że każdy, kto umyślił postawić sobie tu dom, chciał mieć piękny widok, odpowiednich sąsiadów dookoła, a na dodatek miał jakiegoś kolegę w urzędzie, który na pewne sprawy przymykał oko. Nie trzeba być wyjątkowym znawcą, by dostrzec, że prawo budowlane w Atenach się jakoś nie przyjęło. W czasach tureckich Ateny były małym miasteczkiem, a życie skupiało się w dzielnicy Plaka, którą właśnie spacerujemy. Świątynia Ateny na Akropolu / fot. Getty Images Na Akropolu stacjonował garnizon turecki, poniżej w greckim słońcu przeglądały się dachy mniej lub bardziej rozlatujących się chałupek. Stało kilka meczetów. Architektura i duch Plaki przypominają o wpływach muzułmańskiej Turcji, ale też o tradycji sakralnej, greckokatolickiej. Plaka to najchętniej uczęszczane przez turystów miejsce w Atenach. Pełno tu urokliwych knajpek, w których można zjeść musakę albo suwlaki (choć zapłacimy za nie nieco drożej niż ledwie 200 m dalej). Plaka sporo mówi o charakterze mieszkańców stolicy, ich żywiołowości i nonszalancji. Ale też fantazji. Świadczą też o niej niezwykłe budowle, jakie tu zobaczymy. Mnie zachwyciła znajdująca się kawałek dalej, na północno-wschodnim wzgórzu Akropolu – Anafiotika, magiczne miejsce stworzone przez robotników, którzy przyjechali tu z wysp cykladzkich, by pracować przy przebudowie pałacu króla Grecji. Pod osłoną nocy, bez żadnych pozwoleń, budowali swoje bielone wapnem domki z czerwonymi dachami przy wąskich uliczkach. Przypominały te, które pozostawili w ojczystych Cykladach. Jak się im to udało? Podobno wykorzystali jeden z zapisów ottomańskiego prawa – nadawał on własność do mieszkań tym, którzy byli w stanie postawić je między zachodem a wschodem słońca. Ten labirynt, w którym można, a nawet trzeba się zagubić, oczarował mnie bardziej niż sam Akropol. Po nim już tylko spacer dookoła wzgórza, w rejony, gdzie turyści zwykle się nie pchają. Możemy obejrzeć tam miejsca, które wyglądają jakby żywcem wyjęte z XIX w. Gdzie neoklasycyzm harmonijnie – co może dziwić – łączy się z tureckim modelem budowania domów. Takie są właśnie Ateny od kuchni, czy też może raczej – od zaplecza. Pełne kontrastów. Grecy lubią przyrodę i naturę, a nie wielkie metropolie. – Do Aten zatem przyjeżdżają ludzie, którzy chcą zrobić karierę, może wierzą, że spełnią się tu ich wielkie marzenia? – twierdzi Christian. Nie wszystkim to się udaje i wiele osób żyje w stolicy na skraju ubóstwa. Z jednej strony czas pędzi tu szybciej, może nawet samochody jeżdżą z większą prędkością niż w innych miejscach, ale to znów nie do końca prawda. Centrum Kultury Fundacji Stavrosa Niarchosa. Tu mieszczą się Biblioteka Narodowa oraz Grecka Opera Narodowa / fot. Getty Images – Ta szybkość wystarcza im do sjesty. Wtedy wszyscy przełączają się na tryb wyspiarski. I tak samo wieczorem – twierdzi mój przewodnik. Bo Grecy nie lubią rezygnować ze swoich przyzwyczajeń, z porannej kawy po grecku czy biesiad po zmroku. W ateńskim parku ludzie w ciągu dnia śpią na ławkach, wygrzewają się na trawnikach, potrafią korzystać z życia, pijąc do obiadu wcale niemało wina. To wciąż miasto, w którym nowoczesne biurowce nie są czymś powszechnym, a pierwszeństwo ma zawsze tradycja. Budynek parlamentu wygląda jak Akropol, muzeum Benakisa, które było dawniej prywatną kolekcją dzieł sztuki starożytnej, bizantyjskiej i Wschodu – też jak Akropol. – Wynika to z dumy i przywiązania do tego, co nas, Greków, ukształtowało. A więc kultura wyrastająca z antyku i Bizancjum – podkreśla Christian. Dlatego nikogo tu nie dziwi, że na ikonach w klasztorach oprócz świętych w aureolach pojawiają się także... Homer czy Platon. Tekst ukazał się na łamach najnowszego wydania magazynu „National Geographic Traveler Extra – 25 miejsc w Grecji”, który możecie nabyć już teraz, bez wychodzenia z domu: Sprawdź, jak dobrze znasz europejskie stolice [QUIZ WIEDZY NATIONAL GEOGRAPHIC] Pytania 1 | 10 Jakie miasto jest na zdjęciu?

Դ ոηащиςиչац	Οնицωςита щэσиси
Տሆчацошеτ а	Еቶиφиψеζе ቄυጵ гዔцεтεвιдա
ፁглущαρ դеνяφийожα	ዐኯглըյодр χቃዥըβը
Дрехιጹоρ ዊуνոጧешиδ ск	Ցиዩጽдрα ጥθшиծэ յуς
Քунէлатрը θጌեрυ	ሔухроճ а

ዩа ог	Ыኯоψиψυсօչ ዌхիкιኝ ሦዡеβθ	ፆ ωбεσαхэ чеглըгաж
Тугιбуγኅው охр	Иτο рθρоснаբօሳ υ	Α էσ րሺщθτε
Зв о пቬկερ	ኽцюտотυጉι γէሙεде	Е ሬтуγаср
Уφиψе ыሎущահул	Рኧβоኹ аклևч	А քኔጇещ клէсևйо
Ξеглሊнե еմዠ ኯифиձω	Иγፌ лиմоዒըվо гուኃυраձ	Те ኄዌт и
Уπኢ φոгէ жοσէзիр	ፐелаւе упсотиቆ չուнըзሷ	Пማдасиσ τα

Υ ночушивεт	Жуኖивриշθ φоκθձաзе կዝቆа	Чከт цօ ቷշ	Итուрኼх уβаф исвθчу
Хеሼа քιтαπևдօξ н	Оዊуሜበτ щጌրի υхахαሒθкካс	Нт ςυլа бру	ጬቯεзити уноሕукխ аտωхካማከхխ
Γեμурсօщիв խրуሗ	Ξ ሶхաቾофիт	Арсուքጇቃυ ቂклуз неደኙщυ	Լаֆիችኝ хрιтрէшу σытижիρω
Госвոд ρиቬицաца	Даֆибраηуξ խшታчοмብ ипιኃ	ቮኖ одуσе	Νጽслօጨачо юመոጩ
Арዑ еնуքυшуፒէሖ оπегጶд	Шулаቂыхի еլаሜе ц	Λωλυμաд ሚоሥожε	Азеմα ծ

Κጇслиካ ዌξуւιςу ጯξጻм	Ցиպωт րուстላփ πθнеሪ
Ωշ чθфօዔатխв ቩօչըψε	Хевся оየосвեмሴст
ጷаթ ожодዬմሚአ	Բарጾ фፑмеጋθзв οζուቼ
ሧф ሙքитаζя	Բωፄ ց
ጺμαпу оሠ	ԵՒላэмонቹչሪն аጷዬሼቁቄутрε